09-10-07

De residence permit is (eindelijk) bijna in orde

Reeds sinds onze aankomst op 12 september zijn de kindjes en ikzelf aan het wachten op onze 'residence permit'. Deze is noodzakelijk voor het behalen van het Qatari rijbewijs, waar ik toch wel een beetje naar uitkijk. Gelukkig is Tom zijn 'residence permit' reeds in orde sinds eind augustus. Zondagochtend kreeg Tom eindelijk telefoon. Wel een beetje kortdag, want drie kwartier later werden we reeds verwacht voor een medische screening. Dus, Cas meteen uit zijn bedje waarin hij pas vijf minuutjes lag te dutten en Siel terug ophalen op school!

Om 9u.25 arriveerden we aan het gebouw van de medische commissie. Hier zou iemand ons opwachten om de kindjes en mezelf te begeleiden. Maar niemand te zien hoor! Alleen wou ik het wel proberen, maar dat was onmogelijk. De persoon in kwestie had namelijk onze paspoorten en alle benodigde documenten. Tom heeft dus wat rondgebeld en uiteindelijk was de vriendelijke meneer toch ter plaatse omstreeks 10u15. Voor de kindjes had hij enkel een pasfoto nodig. Nadien kreeg ik 300QR en een stapel papieren in mijn handen geduwd en werd ik binnengelaten op de vrouwenafdeling. Eerst moest ik naar een loket voor de administratieve rompslomp, nadien volgden een bloedafname en een X-ray van de borstkas. Steeds waren er zo'n 40-tal wachtenden voor me en ik zag geen kans om iemand voorbij te steken :-). Tot we in groepjes van veertig dames werden binnengeroepen voor de X-ray. Iedereen moest een wit ziekenhuiskleed aantrekken in één van de vier pashokjes. Met al die Burka's kan je raden hoeveel tijd dit in beslag neemt. Gelukkig had ik de raad uit de 'Marhaba' opgevolgd en een wit T-shirt aangetrokken. "Just get rid of your bra", zei de vriendelijke, gesluierde dame op leeftijd. Komt in orde, maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om hiervoor een pashokje op te zoeken. Ik ben wel preuts, maar zo preuts nu ook weer niet! Bijgevolg stond ik vooraan bij de voorgaande groep dames en had ik - dankzij de Marhaba - maar eventjes tachtig dames voorbijgestoken. En ik vermoed ruim één uur in tijd gewonnen. Omstreeks 12u.30 was mijn medische screening voorbij en moest ik enkel nog een handtekening en stempel voor de documenten van de kinderen verzamelen. De receptioniste liet me vriendelijk weten dat de kantoren gingen sluiten en dat ik morgen maar moest terugkomen. Maar ik heb gelukkig even op mijn strepen gestaan en een kwartier later was alles in orde en kon ik me met barstende hoofdpijn richting Tom en de kindjes begeven. Die hadden al die tijd geduldig in de auto gewacht. Gelukkig waren de kindjes superbraaf, mede dankzij de uitvinding van de dvd-speler. Tom kon dat ding echter verwensen na het beluisteren van tweemaal dezelfde plopshow :-). De eerder vermelde hoofdpijn komt me steeds opzoeken bij erge honger. En tijdens de Ramadan kan men zolang de zon schijnt niet zomaar iets verorberen in het openbaar. Daarenboven liet Tom me weten dat etenstijd nog niet aan de orde was. We werden namelijk ook nog verwacht op een andere bestemming voor het bepalen van de bloedgroep. En dat had ik voor de kindjes net voor ons vertrek laten doen bij onze huisarts in Tongeren! Ik vond persoonlijk die vingerprik best pijnlijk, maar de kindjes gaven geen krimp.

Nu dit ook weer achter de rug was, moet ik enkel nog vingerafdrukken laten nemen en dan tien dagen wachten. Helaas zullen de vingerafdrukken pas genomen worden na 'Eid Al Fitr'. Een antwoord dat we ook te horen kregen toen we gisteren vroegen wanneer er eindelijk een passend uniform voor Siel beschikbaar zou zijn. En dat we al meermaals te horen kregen bij navraag naar de alcohol-licentie. Tijd dus om wat opzoekingswerk te doen over 'Eid Al Fitr'. Ik kan jullie nu reeds vertellen dat het te maken heeft met het einde van de Ramadan, maar morgen volgt een meer nauwkeurige theoretische uiteenzetting!

16:23 Gepost door Kim in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.