18-07-08

Koud, regenachtig, groen, hartverwarmend en vertrouwd België

Meer dan een maand geleden schreef ik mijn laatste bericht op deze blog. Veel te lang geleden, maar dat heeft zo zijn redenen. De laatste weken van juni werden in Doha gevuld met inpakken en afscheid nemen (weliswaar maar voor 2 maanden, maar toch :-)).

De vlucht verliep chaotischer dan vorige malen, maar al bij al toch vlot. Ons Siel viel na het opstijgen in Doha al vrij snel in slaap. Cas daarentegen besloot om even de mede-passagiers te trakteren op een klein concertje. Hij sukkelde al een tijdje met neusverkoudheden. En hij kan het natuurlijk nog niet uitleggen, maar ik vermoed dat hij wat last had van druk in die kleine oortjes. We stegen op rond 23u. en rond half één besloot onze jongen toch ook in te dommelen. Vanaf dat moment hebben onze twee kapoenen zalig geslapen, knus naast elkaar op de vloer. Dat is uiteraard het voordeel wanneer je plaats mag nemen achter de 'bulkhead'. Net voor de landing in Schiphol besloot ik de kindjes wakker te maken. Het ontbijt had ik toen reeds achter de kiezen en er was nog net tijd genoeg voor een toiletbezoek. Siel deed braaf haar plasje en Cas kreeg een propere pamper. 'Dus maken we ons op voor een rustige landing, zou een mens dan denken....' Maar dat was even buiten ons jongste gerekend. Die nieuwe pamper moest vol! En daar nam Cas geen genoegen mee. Neen, ook mama haar hagelwitte trui mocht eraan geloven. Dit merkte ik op net nadat het vliegtuig een succesvolle landing maakte. Normaalgezien moet je dan nog zo'n twintig minuten blijven zitten met de gordel aan. Dat was echter een onmogelijke opdracht, want onze Cas besefte ineens de gevolgen van de situatie en besloot dat hij recht had op een propere pamper. Dit idee zette hij kracht bij door mama nog wat meer te besmeuren. Gelukkig sprak de stewardess 'Castaans' en kreeg ik uitzonderlijk toelating om even op te staan en onze zoon te voorzien van propere kledij. Nadien verliep alles letterlijk en figuurlijk vlekkeloos, en maar goed ook, want ik was toch best vermoeid na de reis.

In Zaventem stonden Oma, Opa, Anita, Méke, Nona en haar hond 'Fei' ons op te wachten. Het was een erg leuk weerzien. Uiteraard was Siel in haar nopjes bij het zien van al die bekenden en ze kon niet wachten om naar onze woning in Hasselt te trekken. Hier werden we verwelkomd door buurmeisje Naomi. Toen kon Siel haar dag uiteraard helemaal niet meer stuk.

De afgelopen twee weken werden gevuld met het uitpakken van de valiezen en het weerzien van reeds heel wat familieleden en vrienden. Etentjes, drankfestijnen, BBQ's en shoppingnamiddagen passeerden reeds de revue. Sinds vorige week donderdag is ook Tom gearriveerd. De tijd vliegt en zo besefte ik vanavond dat ik ook nog ergens een blog heb bij te houden :-).

Maandag vertrekken we voor een kleine week richting Italië. De zon zal daar hopelijk wel van de partij zijn!!! Want al zijn we dolgelukkig om iedereen terug te zien, toch verlangen we nu al naar een ochtend gevuld met warme zonnestralen. Ach ja, het gras is hoogstwaarschijnlijk altijd net iets groener aan de overkant.

Saartje, Sofie, Charlotte, Dina, Isabelle, Gregory en andere bekenden die ons nog niet zagen verschijnen in de afgelopen 18 dagen: nog even geduld! U wordt weldra gecontacteerd :-).

22:57 Gepost door Kim in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |