21-10-08

De goeie oude tijd

Eerst en vooral een gelukkige verjaardag aan Oma. Drie zoenen volgen binnen een tiental dagen, wanneer jullie hier op bezoek zijn! Ik wil me op voorhand al excuseren aan Sofie voor de lange post, want je vond de vorige al erg uitgebreid. Hopelijk hou ik je niet van je sollicitaties af :-). En als we dan toch aan het verontschuldigen zijn....Ook een welgemeende sorry aan Carmen. Ik moest je beetnemen van mijn ventje. Het was opgezet spel! Vergeef me aub :-). Carmen is één van onze vrienden die de afgelopen drie dagen plots Tom Coosemans voor haar neus zag staan! Jawel, Tom was even terug in Belgenland en heeft de meesten onder jullie bewust niets laten weten. Dat zal wel even schrikken geweest zijn, maar hopelijk achteraf gezien ook een leuke verrassing. Carmen, hij zat dus niet in Abu Dhabi. Hopelijk hebben de frietjes toch gesmaakt :-). Morgenavond is mijn lieve man weer even terug en donderdag reist hij een dagje naar Abu Dhabi.

Voor mezelf staat er donderdag een DSA-kindernamiddag op het programma. Deze maand organiseren we een piratenzoektocht in de zoo. Maar liest 52 piraatjes hebben zich aangemeld. Schip Ahoy! Vrijdag trekken we dan gezellig op woestijntocht met de DSA. We weten weer wat gedaan.

De laatste maanden kreeg ik meermaals het verzoek om me in te schrijven op Facebook. Een online netwerk dat je helpt contacten te leggen/herstellen met (oude) bekenden. Nu ben ik dus een 'facebooker' en het bevalt me best. Mijn lieve Tom trouwens ook, zoek ons maar eens op!

Al die namen van oude klasgenoten, café-vrienden, kennissen en ex-collega's zien verschijnen doet me terugdenken aan fijne herinneringen en gebeurtenissen. En als we dan toch bezig zijn over 'the good old times', dan past het e-mailtje dat ik vandaag van Linda ontving echt wel in dit bericht. Ik wil bij deze nogmaals benadrukken dat ik niet de auteur ben van onderstaande tekst (tussen aanhalingstekens). Als ik auteursrechten moet betalen, dan stuur je maar een brief naar PO 24496 te Doha, State of Qatar. Lezen jullie even mee?

" Toen ik nog een kind was, ergerde ik me kapot aan volwassenen met hun flauwekul hoe moeilijk zij het wel niet hebben gehad toen ze nog jong waren: zij moesten elke dag 15 kilometer naar school fietsen in de regen en tegen de wind in naar hun te kleine en te oude klaslokaal waar ze alleen maar achten of hoger haalden ondanks hun fulltime bijbaantje bij de plaatselijke boer voor een paar centjes per uur om er maar voor te zorgen dat de familie niet van de honger omkwam!

Ik herinner me dat ik mezelf toen beloofde dat, als ik volwassen was, er geen kans bestond dat ik kinderen zulke onzin voor hun neus zou houden over hoe moeilijk ik het vroeger had en over hoe makkelijk zij het tegenwoordig hebben.

Maar........ nu ik een bepaalde leeftijd heb bereikt, kan ik het toch niet laten om eens goed om me heen te kijken naar de jeugd van tegenwoordig.

Jullie hebben het verdomme zo makkelijk! Ik bedoel, vergeleken met mijn jeugd is die van jullie een krankzinnig paradijs! Ik haat het te moeten zeggen, maar jullie jeugd van tegenwoordig, weten niet hoe goed jullie het wel niet hebben.

Toen ik nog een kind was, hadden we nog geen internet. Als we iets wilden weten moesten we naar die takke bibliotheek fietsen en moesten we het zelf opzoeken in een boek.

Er was toen nog geen e-mail. Wij moesten een brief schrijven met pen en papier, en je moest naar de andere kant van de straat lopen om die brief in die brievenbus te stoppen en pas een week later ontving die ander je brief .

Als je op de brommer weg moest, moest je dat ding gewoon aantrappen, en als dat niet lukte er naast hollen om hem aan de praat te krijgen. Je moest je hand gewoon uitsteken als je de hoek om moest. En er zat een bel aan het stuur.

Toen waren er nog geen Cd's, MP3's of Napsters en Kazaa's. Als je muziek wilde stelen moest je helemaal naar de platenwinkel. Of je zat bij de radio te wachten met je cassetterecorder om een nummer op te nemen wat toch nooit lukte omdat die idiote DJ altijd erdoor praatte bij het begin van een nummer en het zo helemaal verziekte. En had je geld dan kocht je het singeltje van enkele franken(ach ja, die Belgische frank...) en kreeg je alleen dat wat je kocht + een B kant. Geen bonustracks, remixen en 20 andere uitvoeringen waar eigenlijk niets aan is. Je moest voor het andere nummer zelf de plaat omdraaien en de platenspeler weer opstarten.

En porno? Downloaden? Je moest je oudere broer of een oudere jongen in de buurt omkopen om het bij de krantenzaak een Penthouse of Playboy te kopen. Het was deze optie of jezelf ophitsen bij de lingerie bladzijden uit de Wehkamp Catalogus. Dat waren de opties waaruit je kon kiezen!

Wij hadden geen leuke dingetjes zoals 'tweede lijn'! Als je aan de telefoon was en iemand anders wilde je bellen kreeg deze een ingesprektoon. En wij hadden ook geen nummer-herkenning! Als de telefoon ging, had je geen idee wie er belde, het kon je baas zijn, je moeder, een verkoper, je drugs dealer of nog erger je schoonmoeder!? Je wist het niet! Jahaa, je moest de telefoon gewoon opnemen en de gok wagen!

En we hadden geen GSM. Als je van huis was, was je gewoon onbereikbaar tot je aankwam daar waar je zijn moest. En toen de GSM op de markt kwam, moest je daar een steekwagen bij kopen om het toestel mobiel te kunnen vervoeren. En als je stoer als je kon, het apparaat aan de hand mee sjouwde, moest je direct daarna langs een chiropractor om je weer rechtop te laten lopen!

En wij hadden geen stoere Sony Playstation met high-resolution 3-D graphics!
Wij hadden een Atari 2600 of een spectrum of een commodore 64!!
Met spelletjes zoals 'Space Invaders' en 'Asteroids' en 'Pacman' en de beeldkwaliteit was gewoon waardeloos! Je mannetje was gewoon een klein zenuw vierkantje!! Je moest je fantasie gebruiken om er iets beters van te maken! En er waren geen uitgebreide levels en mooie uitgewerkte achtergronden! Wij hadden één achtergrond, voor altijd! En je kon nooit winnen, want het spelletje werd steeds moeilijker en het ging gewoon sneller in de volgende levels totdat je dood was!

Als je naar de bioscoop ging, stonden alle stoelen gewoon nog op dezelfde hoogte!Als er dan een grote persoon voor je ging zitten was je eraan voor de moeite en zag je geen steek! Natuurlijk hadden we televisie, maar toen hadden we maar 5 zenders: BRT 1 & 2, Nederland 1 & 2 en een Duitse zender waar je toch nooit naar keek. Als je wilde weten wat er op tv was, moest je een klein boekje gebruiken dat tv-gids heette of je moest in de krant kijken! Er was toen geen Cartoon Network en zo. Als we tekenfilms wilden zien, kon dat alleen maar op zaterdagochtend! Hoor je verdorie wat ik zeg? Wij moesten een hele week wachten voordat we weer tekenfilms konden zien!

Video was er wel, Video2000, Betamax of VHS. Ze kostten een godsvermogen en wogen hun prijs in kilo's. Omdat er verschillende systemen waren, kon je niet even een VHS videootje lenen die je schoolvriend had gehuurd als jij Betamax thuis had.
En toen kon je niet bij elke straatkrant verkoper een dvdtje huren of kopen; je moest nog naar een halfcriminele videotheek om een videootje te huren, terwijl je het risico liep dat de eigenaar van die tent 's avonds met zijn ledenbestand op pad ging om videospelers te scoren. Of dat de videotheek na een maand niet meer bestond: opgeheven omdat de eigenaar illegaal videootjes kopieerde, of inderdaad betrapt werd bij het inbreken en stelen van een videospeler. En weg was je borg. 
Bovendien owee als je de gehuurde video niet terug gespoeld had, dan kreeg je een boete!

Dat bedoel ik dus! Jullie snotapen hebben het gewoon te makkelijk. Jullie zijn gewoon verwend! Je had het nog geen 5 minuten volgehouden in mijn tijd!
Verwend Kind!!!"


HERKENNEN JULLIE HIER IETS IN?

WAT HADDEN WE TOCH EEN FIJNE JEUGD, NIETWAAR?

IK VERLANG ER SOMS WEL NAAR TERUG....

100_0005
 

100_0139

20:27 Gepost door Kim in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-10-08

Het alledaagse leven in Qatar!

Sinds mijn laatste bezoek is er weer heel wat gebeurd. Er waren een hoop jarigen: Nona, Tante Marleen, Tante'ke, Lukas, nonkel Brecht en Jan. We wensen jullie allemaal een fantastisch jaar vol vreugde en plezier én uiteraard in een goede gezondheid. Verder kregen we het blijde nieuws dat Sofie afgestudeerd is. Een hele dikke proficiat en een grote high five van Tom. Als één van de lezers toevallig een vacature voor een hele goede psychologe heeft, geef dan even een seintje!

Nu wachten we - een beetje ongeduldig :-) - op fantastisch nieuws uit Xhoris! Siel is zo benieuwd en vraagt constant of het babytje van Tante Ina en Nonkel Jan al geboren is... Maar ik vermoed dat Ina en Jan hun handen nog voller hebben met het ongeduld van onze lieve nichtjes. Lieve Lotte en Lien, nog heel even geduld en dan kunnen jullie je zusje knuffelen, kussen en verzorgen! Wat wordt dat een mooie tijd. Ik bedenk net dat het nu misschien al zo ver is :-).

Zondag 12 oktober wuifden we Nona en Méke uit. Na een vakantie van 11 dagen in het zonnige Qatar, vlogen ze terug naar huis. Het was een leuke vakantie vol shoppen, zwemmen, zonnen, hartelijk eten en lachen & bezoekjes aan de typische bezienswaardigheden. Op 1 oktober kwamen hier 2 bleekschoten toe en 11 dagen later leek het wel of ze in Noord-Afrika geboren zijn :-). Eigenlijk was het bezoek zeer welkom, want het is een drukke periode en nu heb ik ook af en toe een namiddag kunnen werken dankzij mijn 2 top-babysitters.

De dag dat ze vertrokken kwam ook Raf toe, dus leek het hier even een hotel: lakens wassen, kamer poetsen,.... Maar voor de werkpaarden (Tom en Raf) doen we alles hé. Het werk zelf loopt voortreffelijk.

Verder stonden er nog leuke activiteiten op het programma: de kindernamiddag van DSA was met 20 ingeschreven kinderen een groot succes. Volgende week trekken we met de kinderen richting Zoo voor een heuse piratentocht. Ship Ahoy Maatjes!

Samen met Koen en Mieke trokken we naar het Iftar-buffet in het Ritz-Carlton. Ik ben blij dat we dit gedaan hebben, want dit voldeed volledig aan mijn verwachtingen. Het eten was zeer lekker en typisch Arabisch, de zaal was perfect aangekleed en leek een echte Ramadan-tent en er was heel wat randanimatie. Even later stond er een barbeque op het programma bij de familie De Rooy. Het werd een zeer gezellige avond met zer lekkere wijn!!! (daar moet ik geen tekeningetje bij maken hé :-)).

Lekkere wijn was ook voorzien op de welkomstborrel van DSA in de woning/tuin van Caroline. Buiten alle verwachtingen waren er 107 inschrijvingen (vorig jaar 40!). We leerden weer wat nieuwe mensen kennen, maakten persoonlijk kennis met mensen die we totnogtoe enkel virtueel kenden en ontmoeten uiteraard ook vrienden en kennissen. Het werd opnieuw een zeer aangename avond waarvan je weldra foto's kan bekijken op www.dsaqatar.org

Vrijdagavond staar er een optreden van de Nederlandstalige cabaretiers Anuar en Jandino op het programma. Ze kwamen gisteren reeds aan in Doha en ik ging hen samen met Ilse verwelkomen mét 'meeneemarabier'! Wat later op de avond kwam Tom ons vervoegen. De kennismaking verliep zeer soepel en ik kan nu alvast de humor van die 2 mannen op prijs stellen en ben dus benieuwd naar hun show. Ik hou jullie op de hoogte!

Jullie zijn ongetwijfeld ook benieuwd naar de verhalen van onze kindjes? Wel, Siel en Cas zijn nog steeds 2 hele lieve kapoenen. Gisteren was het oudercontact op de school van Siel en ik was na afloop zo trots, dat ik bijna vleugeltjes kreeg. Miss Nafisa liet me verstaan dat we zeer trots mogen zijn op onze dochter: ze kan alles wat ze op deze leeftijd moet kunnen en op sommige vlakken springt ze een stukje boven de anderen uit: tekenen en kleuren, opruimen, liedjes onthouden, sport en babbelen :-). Haar Engels verloopt ook prima. Volgens de juf kan ze  zich prima verstaanbaar maken. Het enige waar de juf bij Siel extra aandacht aan geeft is het jammeren. Siel heeft nogal de neiging om heel snel beginnen te jammeren en de juf benadrukt nu steeds dat Siel een groot meisje en dat ze wat geduld moet hebben. Een aanpak die ik enkel kan toejuichen! Ik ben ook blij dat ik miss Nafisa wat beter leerde kennen. Ik zie haar enkel aan de klasdeur tijdens het brengen en halen van Siel en ze is altijd heel druk bezig met de andere ouders. Hierdoor hebben we nog niet vaak met elkaar gesproken, maar ik hoorde wel van Siel dat ze Miss Nafisa een hele lieve juf vond en dat kan ik na gisteren enkel beamen. Ze is zeer gemotiveerd en doet haar werk duidelijk met hart en ziel. Ik kreeg ook een uitgebreide uitleg over de Montessori-methode, die gebruikt wordt op school en was best onder de indruk. Zo leerde ik dat de school er zeer bewust zelf voor gekozen heeft om de 2, 3 en 4 -jarigen in dezelfde klas te zetten. Voor de geïnteresseerden: http://nl.wikipedia.org/wiki/Montessorionderwijs

Dat was gisteren. Vandaag ziet de dag er helemaal anders uit, want onze lieve Siel is opgestaan met hoge koorts en veel hoofdpijn. Nona en Oma even geruststellen: "ik zie geen uitslag en geen nekstijfheid. De koorts is ook gedaald door de Junifen en haar eetlust is nog steeds goed". Vanmorgen was Siel echt ellendig, dus besloten we haar niet naar school te brengen. Spijtig genoeg mist ze nu de schoolfoto en dat vindt vooral mama heel erg :-(. Maar we hebben al een klasfoto met de beren en poppen getrokken en misschien kan ik binnenkort zelf een klasfoto trekken tijdens een sportdag of zo.... Het is het einde van de wereld ook niet en het toont nogmaals aan hoe onvoorspelbaar dit leventje is!

 

 

10:02 Gepost door Kim in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |